Κορίνα Μίχα: Η πρώτη Ελληνίδα στο Manaslu, εκεί όπου η κορυφή δεν είναι μόνο θέμα αντοχής

Στα 6.900 μέτρα, η Κορίνα Μίχα αισθανόταν δυνατή. Ο οργανισμός της ανταποκρινόταν καλά στο μεγάλο υψόμετρο και μπροστά της παρέμενε ο τελικός στόχος: η κορυφή του Manaslu, στα 8.163 μέτρα.

Μέσα σε λίγες ώρες, όμως, τα δεδομένα άλλαξαν. Η έντονη χιονόπτωση, οι μεγάλες ποσότητες φρέσκου και ασταθούς χιονιού και ο αυξημένος κίνδυνος χιονοστιβάδων μετέτρεψαν την προσπάθεια για την κορυφή σε μια πολύ διαφορετική απόφαση: όχι πλέον αν μπορούσε να συνεχίσει, αλλά αν έπρεπε.

Η Κορίνα Μίχα έγινε η πρώτη Ελληνίδα ορειβάτισσα που επιχείρησε ανάβαση στο Manaslu της οροσειράς των Ιμαλαΐων, το όγδοο υψηλότερο βουνό στον κόσμο, τον Σεπτέμβριο του 2026. Αν και λιγότερο γνωστό στο ευρύ κοινό από ό,τι το Everest, το Manaslu θεωρείται από την ορειβατική κοινότητα ως ένα βουνό με αυξημένη δυσκολία και επικινδυνότητα. Έφτασε μέχρι το Camp 3, λίγο χαμηλότερα από τα 7.000 μέτρα, πριν οι καιρικές συνθήκες οδηγήσουν την ομάδα πίσω στη βάση.

Η συμμετοχή της στην αποστολή πραγματοποιήθηκε με την υποστήριξη του Qualco Foundation. Μέχρι να φτάσει, όμως, στο Camp 3, η διαδρομή είχε ήδη απαιτήσει πολλά περισσότερα από φυσική αντοχή.

Η σχέση της με το βουνό είχε ξεκινήσει μόλις επτά χρόνια νωρίτερα. Η Κορίνα αγαπούσε πάντα τη φύση, όμως ήταν το 2019 που άρχισε να ασχολείται συστηματικά με την ορειβασία.

«Πράγματα τόσο απλά, όπως ένας ζεστός τραχανάς μέσα στο αντίσκηνο ή ένας ελληνικός καφές το πρωί, έγιναν για μένα ανεκτίμητα», λέει στο iEidiseis για τις μικρές χαρές της ορειβασίας.

Τα επόμενα βήματα ήρθαν γρήγορα. Το 2021, μέσα σε μόλις δυόμισι μήνες, ανέβηκε στο Κιλιμάντζαρο, το Ελμπρούς και το Mont Blanc. Ακολούθησαν το Mera Peak στο Νεπάλ και το Denali στην Αλάσκα, ενώ συμμετείχε σε αποστολή ανάβασης στο Matterhorn στις Άλπεις.

Αυτή η πορεία απαιτεί πολύ περισσότερα από καλή φυσική κατάσταση. Όπως εξηγεί η ίδια, χρειάζονται χρόνια συστηματικής προσπάθειας, ορειβατική εκπαίδευση και πρακτική εξάσκηση στο πεδίο, σε συνδυασμό με καθημερινές προπονήσεις με έμφαση στην αντοχή, τη δύναμη και την τεχνική.

Η πρόκληση των 8.163 μέτρων

Η ιδέα για το Manaslu γεννήθηκε κατά την κατάβαση από το Denali. Η Κορίνα Μίχα αναζητούσε μια κορυφή άνω των 8.000 μέτρων, όμως το υψόμετρο από μόνο του δεν ήταν αρκετό. Ήθελε μια ανάβαση με τεχνικές δυσκολίες, που θα απαιτούσε όχι μόνο σωματική αντοχή, αλλά και εμπειρία, τεχνική κατάρτιση και σωστή κρίση.

Το Manaslu, με ύψος 8.163 μέτρα, είναι μία από τις 14 κορυφές του κόσμου που ξεπερνούν τα 8.000 μέτρα. Η Κορίνα είχε ήδη πραγματοποιήσει αναβάσεις σε μερικά από τα πιο γνωστά βουνά του πλανήτη, όμως εδώ η πρόκληση ήταν διαφορετική. Η ανάβαση στο Manaslu περιλαμβάνει απαιτητικά τεχνικά περάσματα, ακόμη και τμήματα παγοαναρρίχησης, ενώ το ασταθές χιόνι και ο κίνδυνος χιονοστιβάδων προσθέτουν έναν ακόμη κρίσιμο παράγοντα στην προσπάθεια.

Για την Κορίνα ήταν η επόμενη μεγάλη δοκιμασία. Η προετοιμασία ήταν εντατική, με προπονήσεις πρωί και βράδυ, καθώς η αποστολή απαιτούσε σωματική αντοχή, τεχνικές δεξιότητες και ψυχραιμία απέναντι σε απρόβλεπτες συνθήκες.

Ωστόσο, οι δυσκολίες ξεκίνησαν πριν ακόμη φτάσει στο βουνό. Στις 26 Αυγούστου, λίγες ημέρες πριν από την έναρξη της αποστολής, σημειώθηκαν φονικές πλημμύρες στο Νεπάλ, προκαλώντας σοβαρά προβλήματα στις μετακινήσεις και την πρόσβαση προς την περιοχή του Manaslu.

Μόλις μία εβδομάδα αργότερα, η ομάδα της Κορίνας ξεκίνησε το πολυήμερο trekking προς το Base Camp, σε υψόμετρο περίπου 4.800 μέτρων, με τις ζημιές από τις βροχοπτώσεις και τις πλημμύρες να κάνουν την πρόσβαση ακόμη πιο απαιτητική.

Όταν έφτασε στο Base Camp, στις 10 Σεπτεμβρίου, ξεκίνησε ο πολυήμερος εγκλιματισμός, μια απαραίτητη διαδικασία προκειμένου ο ανθρώπινος οργανισμός να προσαρμοστεί σταδιακά στη μειωμένη διαθεσιμότητα οξυγόνου. Οι ορειβάτες πραγματοποιούν τα λεγόμενα «rotations», δηλαδή διαδοχικές αναβάσεις με διανυκτερεύσεις σε υψηλότερα camps, προτού επιστρέψουν σε χαμηλότερο υψόμετρο για ξεκούραση.

«Η μειωμένη διαθεσιμότητα οξυγόνου φέρνει πονοκεφάλους, δύσπνοια, απώλεια όρεξης και δυσκολία στον ύπνο. Παρ’ όλα αυτά, κάθε βράδυ αισθανόμουν λίγο καλύτερα και σταδιακά έβλεπα ότι ο οργανισμός μου προσαρμοζόταν καλά, δίνοντάς μου την αυτοπεποίθηση ότι μπορούσα να συνεχίσω ψηλότερα», αφηγείται η Κορίνα Μίχα.

Μια εξίσου απαιτητική πλευρά της αποστολής είναι η αναμονή. Οι ορειβάτες μπορεί να περιμένουν ώρες ή ακόμη και ημέρες μέχρι να δημιουργηθεί το κατάλληλο παράθυρο καιρού που θα επιτρέψει την επόμενη κίνηση.

«Πρέπει να διατηρείς τις δυνάμεις και την ψυχολογία σου, χωρίς να γνωρίζεις πότε ή αν θα μπορέσεις να συνεχίσεις», αναφέρει η Ελληνίδα ορειβάτρια.

Η απόφαση που έκρινε την αποστολή

Στο δεύτερο rotation, με στόχο πλέον την κορυφή, η Κορίνα και οι υπόλοιποι ορειβάτες έφτασαν μέχρι το Camp 3, σε υψόμετρο περίπου 6.900 μέτρων, στις 18 Σεπτεμβρίου.

Εκεί, όμως, ο καιρός επιδεινώθηκε σημαντικά. Μέσα σε μία νύχτα έπεσε περισσότερο από ένα μέτρο φρέσκο χιόνι, το οποίο σε συνδυασμό με τις απότομες πλαγιές και τις ήδη απαιτητικές συνθήκες του βουνού, αύξησε σημαντικά τον κίνδυνο χιονοστιβάδων.

Η ομάδα επέστρεψε στο Base Camp για να επανεκτιμήσει τις συνθήκες. Σύντομα ενημερώθηκε ότι υπήρχε ένα μικρό παράθυρο καιρού για νέα προσπάθεια προς την κορυφή, πριν από την άφιξη ενός ισχυρού καιρικού συστήματος από τον Κόλπο της Βεγγάλης.

Η Κορίνα θέλησε να μάθει ποιες ήταν οι πιθανότητες να συνεχίσει με ασφάλεια την ανάβαση προς την κορυφή. Η απάντηση που έλαβε αποτύπωνε με τον πιο ωμό τρόπο το ρίσκο που είχε μπροστά της:

«50-50, 50 die, 50 live».

Η απόφαση δεν ήταν εύκολη. Είχε ήδη περάσει περίπου 20 ημέρες στο βουνό, είχε προετοιμαστεί για χρόνια και είχε φτάσει πιο κοντά από ποτέ στον στόχο της. Αισθανόταν δυνατή και ήθελε να συνεχίσει.

Ωστόσο, η εμπειρία και η αξιολόγηση των συνθηκών υπερίσχυσαν της επιθυμίας της να φτάσει στην κορυφή. Το φρέσκο χιόνι και ο κίνδυνος χιονοστιβάδας είχαν ανεβάσει το ρίσκο πέρα από τα όρια που η ίδια θεωρούσε αποδεκτά. Αποφάσισε να σταματήσει εκεί την προσπάθειά της.

«Για δύο ημέρες ήθελα απελπισμένα να φορέσω τις μπότες μου και να φύγω ξανά για πάνω. Ήμουν τόσο κοντά και αισθανόμουν δυνατή. Όμως, ήξερα ότι δεν έπρεπε», περιγράφει.

Η εξέλιξη των γεγονότων έδειξε πόσο σοβαρός ήταν ο κίνδυνος. Η προσπάθεια των υπόλοιπων ορειβατών της ομάδας σταμάτησε στο Camp 2, περίπου στα 6.500 μέτρα, ενώ στο Camp 3 χιονοστιβάδα παρέσυρε δύο ορειβάτες, οι οποίοι έχασαν τη ζωή τους ενώ βρίσκονταν μέσα στις σκηνές τους.

Στις 22 Σεπτεμβρίου όλες οι ομάδες αποχώρησαν από το Base Camp, καθώς πλησίαζε νέο ισχυρό καιρικό σύστημα. Η συγκεκριμένη ορειβατική σεζόν ολοκληρώθηκε χωρίς επιτυχημένη ανάβαση στην κορυφή του Manaslu, μια εξέλιξη που αποτυπώνει τη δυσκολία των συνθηκών που επικράτησαν εκείνες τις ημέρες.

Για την Κορίνα, η επιστροφή δεν ήταν το αποτέλεσμα που επιθυμούσε. Είχε, όμως, πάρει την απόφασή της με βάση τα δεδομένα που είχε μπροστά της.

«Ήξερα ότι δεν έπρεπε να αφήσω την επιθυμία για την κορυφή να επηρεάσει την απόφασή μου. Ήθελα απελπισμένα να συνεχίσω, αλλά ήξερα ότι δεν ήταν σωστό».

Τι χρειάζεται για μια αποστολή στα Ιμαλάια

Πίσω από μια ανάβαση σε κορυφές τέτοιου υψομέτρου βρίσκεται και μια λιγότερο ορατή πλευρά: η οργάνωση και το σημαντικό οικονομικό κόστος.

Η συμμετοχή σε μια αποστολή στα 8.000 μέτρα μπορεί να χρειαστεί δεκάδες χιλιάδες ευρώ για την κάλυψη του κόστους της ορειβατικής άδειας, των διεθνών και εσωτερικών μετακινήσεων, της διαμονής, της μεταφοράς εξοπλισμού, της υποστήριξης στο Base Camp και στα υψηλότερα camps, καθώς και των υπηρεσιών των Sherpa και των οδηγών που υποστηρίζουν την αποστολή. Σε αυτά προστίθενται ο εξειδικευμένος προσωπικός εξοπλισμός και η απαραίτητη ασφάλιση.

«Στη δική μου περίπτωση, η υποστήριξη του Qualco Foundation, αλλά και όλων των εταιρειών που στάθηκαν δίπλα στην προσπάθειά μου, ήταν καθοριστική. Αυτό που εκτίμησα ιδιαίτερα ήταν ότι η στήριξή τους δεν περιορίστηκε στο οικονομικό κομμάτι. Ήταν δίπλα μου, αγωνιούσαν μαζί μου και χάρηκαν πραγματικά όταν επέστρεψα ασφαλής, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα», δηλώνει η Κορίνα Μίχα.

Η κορυφή των 8.163 μέτρων του Manaslu παραμένει ένας ανοιχτός στόχος και η Κορίνα Μίχα θα ήθελε να επιστρέψει, ιδανικά σύντομα. Η εμπειρία της αποστολής τής έδωσε την ευκαιρία να διαπιστώσει πώς ανταποκρίνεται ο οργανισμός της σε υψόμετρα στα οποία δεν είχε βρεθεί προηγουμένως, ενισχύοντας την αυτοπεποίθησή της για τη συνέχεια.

«Τα Ιμαλάια θα είναι πάντα ένα σημείο αναφοράς για μένα. Υπάρχουν ακόμη πολλές κορυφές και διαδρομές που θέλω να γνωρίσω. Πάνω απ’ όλα όμως, αυτό που με γεμίζει είναι να συνεχίζω να βρίσκομαι στα βουνά, να θέτω νέους στόχους και να προσπαθώ για αυτούς».

The post Κορίνα Μίχα: Η πρώτη Ελληνίδα στο Manaslu, εκεί όπου η κορυφή δεν είναι μόνο θέμα αντοχής appeared first on iEidiseis.