Μιχάλης Κατρίνης: Φαντασία

Στην πρόσφατη συνεδρίαση της ηγετικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ, ένα από τα πιο σοβαρά στελέχη του σημείωσε ότι «ο Μητσοτάκης δεν θα φύγει από κάποιον που απλά δηλώνει ότι θα τον νικήσει», ούτε «όταν στελέχη μας θεωρούν φυσιολογική εξέλιξη τη συγκυβέρνηση με τη ΝΔ» ή «φλερτάρουν με επιλογές της κυβέρνησης και θολώνουν τη γραμμή του ΠΑΣΟΚ σε αξιακά και ταυτοτικά ζητήματα».

Αφού έριξε τα βέλη του σε συγκεκριμένα πρόσωπα, ο Μιχάλης Κατρίνης πρότεινε ως «στρατηγική επιλογή» του ΠΑΣΟΚ την «προγραμματική συνεργασία με τα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης».

Λογικό ακούγεται: αφού δεν μπορεί να διεκδικήσει αυτοδυναμία, να προσανατολιστεί στην ιδέα της «μεγάλης παράταξης που μπορεί να γίνει κυβέρνηση».

Καθώς ο Ανδρουλάκης έχει μεθοδεύσει την απομάκρυνση της Διαμαντοπούλου από «επικεφαλής του Πολιτικού Σχεδιασμού», ουδείς έφερε αντίρρηση. Κανείς όμως δεν έδειξε και προθυμία να συνεχίσει αυτή τη συζήτηση.

Όσο η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ επιμένει στην «πρώτη θέση με μία ψήφο», το θέμα είναι άβολο. Κυρίως όμως δεν έχει περιεχόμενο, όσο δεν υπάρχουν απαντήσεις σε συναφή ερωτήματα.

Τα κόμματα με τα οποία το ΠΑΣΟΚ πρέπει να «χτίσει γέφυρες» είναι προφανώς η ΕΛΑΣ του Τσίπρα, ο ΣΥΡΙΖΑ των τριών και η Νέα Αριστερά του Σακελλαρίδη. Στο ΚΚΕ δεν μπορούν να υπολογίζουν, πόσο μάλλον στην Κωνσταντοπούλου.

Από πού όμως προκύπτει ότι μπορούν να σχηματίσουν κυβερνώσα πλειοψηφία, όταν η παρουσία του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς στην επόμενη Βουλή, κάθε άλλο παρά μπορεί να προεξοφληθεί; Όσο για την ΕΛΑΣ, εννοεί τη συνεργασία ως επιλογή του ΠΑΣΟΚ να ακολουθήσει τον Τσίπρα!

— Ποιος σοβαρός άνθρωπος θα μπορούσε να φανταστεί κυβέρνηση με προβεβλημένα στελέχη αυτών των κομμάτων;

— Με ποιον Πρωθυπουργό θα εμφανιστεί στο εκλογικό σώμα «ενωμένη προοδευτική παράταξη» —αν υποτεθεί ότι συμπτύσσεται σε ενιαίο πολιτικό φορέα, για να εξασφαλίσει την πριμοδότηση του εκλογικού νόμου; Αν ο Τσίπρας και ο Ανδρουλάκης είχαν κοινή απάντηση, θα την ξέραμε από το 2023!

— Με ποιο πρόγραμμα θα διεκδικήσουν και πολύ περισσότερο, θα κυβερνήσουν; Οι «μετρήσιμοι» βερμπαλισμοί των επιτελείων τους διαγκωνίζονται σε γενικολογίες επί χάρτου —και μόνο σε ό,τι αφορά… παροχές.

Για την παραγωγή πλούτου που θα τις χρηματοδοτεί, οι απαντήσεις περιέχουν ακόμη και την ιλαρότητα του «φόρου 1% στο 1%» του ενός και τη «φορολόγηση υπερκερδών» του άλλου.

Κακά τα ψέματα. Κυβερνώσα συνεργασία αυτών των κομμάτων δεν προβλέπεται. Αλλά και αν μπορούσε, δεν θα εξασφάλιζε καν το άθροισμά τους στην κάλπη. Και πάντως θα κατέρρεε στην πρώτη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου τους.

Ο πραγματικός στόχος των επικεφαλής τους στις επόμενες εκλογές δεν είναι να κυβερνήσουν, αλλά να διατηρήσουν την ηγεσία ο ένας και το… νεοπαγές κόμμα του ο άλλος.

Αυτό που μπορεί να διαμορφώσει όρους «προοδευτικής κυβερνητικής αλλαγής» δεν περιέχεται στην πρόταση Κατρίνη: αυτοδιάλυση των δύο κομμάτων και οργάνωση, μαζί με άλλους, συντεταγμένου συνεδρίου για νέο πολιτικό φορέα —από μηδενική βάση και με δέσμευση σεβασμού στις αποφάσεις του.

Φορέας με διακριτή ιδεολογική βάση, από την οποία θα προκύψει πολιτική που θα πείθει, κυβερνώσα ομάδα που θα την υλοποιήσει και ηγέτης με επάρκεια, που τα συμβολίζει ως θελκτική πρόταση εξουσίας.

Όποιος το βλέπει, ας στείλει βιογραφικό στη… Σουηδική Ακαδημία Επιστημών. Για να του απονείμει Νόμπελ Φαντασίας.

The post Μιχάλης Κατρίνης: Φαντασία appeared first on iEidiseis.