Κυριάκος Μητσοτάκης: Ψάρια

«Όλη η Ελλάδα ατέλειωτη παράγκα…» ή «Όλη η Ελλάδα ατέλειωτη απάτη»; Το πρώτο από τα «Δέκα χρόνια κομμάτια» του Σαββόπουλου. Το δεύτερο από τα «Εφτάμισι χρόνια κυβέρνηση» του Μητσοτάκη.

Οι υποθέσεις φορολογικής απάτης και αλλοίωσης αθλητικών αποτελεσμάτων, που έρχονται διαδοχικά στο προσκήνιο τις τελευταίες μέρες, αποτελούν γνήσιο υποσύνολο της διαφθοράς που μαστίζει τη χώρα —οριζοντίως και καθέτως.

Κατά το Ευρωβαρόμετρο, στους δέκα Έλληνες, ότι υπάρχει διαφθορά στη χώρα πιστεύουν οι… δέκα! Όσοι πιστεύουν ότι μένει ατιμώρητη, είναι λιγότεροι: οι… εννέα! Ποσοστά μεγαλύτερα από κάθε προηγούμενη περίοδο.

Όταν σχεδόν όλοι δηλώνουν εμπλοκή σε μία τουλάχιστον υπόθεση διαφθοράς και από αυτούς επίσης σχεδόν όλοι δείχνουν ως πηγή της κακοδαιμονίας την πολιτική, έχουμε κάτι σαν αυγό του Κολόμβου: Η πολιτική διαφθείρει την κοινωνία ή η κοινωνία την πολιτική;

Μπάζει και από τις δύο πλευρές: όλο και περισσότεροι πολιτικοί πλουτίζουν από την πολιτική, αλλά επίσης όλο και περισσότερο οι πολίτες, ως κοινωνία, δείχνουν ανοχή στη διαφθορά και ως εκλογικό σώμα ξαναστέλνουν στη Βουλή διεφθαρμένους πολιτικούς —και αναθέτουν τις τύχες τους στα κόμματά τους.

Η χώρα κινείται ανάμεσα στη φράση του Βρετανού συγγραφέα Άσλεϊ Μπρίλιαντ «Θέλω λιγότερη διαφθορά, ή περισσότερες ευκαιρίες να συμμετέχω» και την ατάκα του Αμερικανού δημοσιογράφου Πάτρικ Ο’Ρουρκ: «Όταν οι αγορές και οι πωλήσεις ελέγχονται από τη νομοθεσία, το πρώτο πράγμα προς αγορά και πώληση είναι οι νομοθέτες»…

– Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών, καθολικώς διεφθαρμένων, για να παραφράσουμε τον Γεώργιο Παπανδρέου. Οπότε «οι διεφθαρμένοι πολιτικοί είναι δυσφήμιση για το υπόλοιπο 10%», που έλεγε ο Κίσινγκερ. Υπερβολές; Μπορεί. Πάντως, όταν τα κόμματα εξουσίας δείχνουν το ένα το άλλο για διαφθορά, έχουν… όλα δίκιο!

Φυσικά το μητρώο κάθε κυβέρνησης διαφέρει. Οι νεότεροι Καραμανλής, Παπανδρέου και ο Τσίπρας δεν βρέθηκαν στη δίνη σκανδάλων διαφθοράς. Αλλά στα 52 χρόνια της Μεταπολίτευσης, μόνο έξι υποθέσεις πολιτικών έφτασαν στο Ειδικό Δικαστήριο και λιγότερες κρίθηκαν στην τακτική Δικαιοσύνη.

Επί Σημίτη —με το «κόλπο του Χρηματιστηρίου» και την κυριαρχία της «Διαπλοκής»— ο μακαρίτης Θόδωρος Πάγκαλος έλεγε: «Κάθε φορά που του έλεγα ότι υπάρχει διαφθορά δυσφορούσε —όχι γιατί υπάρχει, αλλά γιατί το έλεγα».

Στην τρέχουσα κυβερνητική περίοδο κυριαρχούν οι «απευθείας αναθέσεις», η φάμπρικα «μπίζνες και πολιτική» και η χρηματοδότηση —μόνο— ημέτερων. Όλο και περισσότερο η χώρα μοιάζει με τα τροπικά δέντρα που τρέφονται από τη σήψη τους.

Η παραγωγή διαφθοράς και παρανομίας συνδέεται πλέον με την προαγωγή της ατιμωρησίας σε κανονικότητα. Διά της αποδυνάμωσης των ελεγκτικών μηχανισμών και την ευνοϊκή μεταχείριση της παρανομίας που επιβαρύνει την κυβέρνηση. Ακόμη και με τη λοιδορία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας από φιλοκυβερνητικούς παπαγάλους.

Πολλοί πιστεύουν ότι ο υπηρεσιακός ζήλος να βρεθούν στο προσκήνιο μεγάλες απάτες —σε συνδυασμό με την απροθυμία στη συγκάλυψη άλλων— συνδέεται με την ανάγκη της κυβέρνησης να μην εστιάζει η κοινή γνώμη στις αποτυχίες της: από τον έλεγχο της ακρίβειας, μέχρι το φιάσκο με το Τουρκο-λιβυκό Μνημόνιο.

Ισχύει ή όχι, ο Πρωθυπουργός επιχείρησε να το πιστωθεί ως κυβερνητική πολιτική: «Έχουμε τη βούληση να συγκρουστούμε με τα μεγάλα ψάρια».

Αν η αυτονόητη δίωξη, από τις αρχές, εμπλεκομένων σε κομπίνες συνιστά «σύγκρουση» στην οποία μετέχει η κυβέρνηση, πρέπει να εξηγήσει γιατί δεν συγκρούεται και με τα μεγαλύτερα «ψάρια». Ή με τον… εαυτό της!

The post Κυριάκος Μητσοτάκης: Ψάρια appeared first on iEidiseis.