Ντόναλντ Τραμπ: Τραμπισμός

Από τη μια πλευρά του νομίσματος —του δολαρίου εν προκειμένω— υπάρχει η Αμερική με την αρτιότερη Δημοκρατία και την καλύτερη δημοσιογραφία στο δυτικό ημισφαίριο.

Από την άλλη η Pax Americana, που ορίζει ως «ζωτικούς χώρους» των ΗΠΑ, περιοχές χιλιάδες μίλια από τα σύνορά τους, προκαλεί πολέμους… «εξαγωγής Δημοκρατίας» και ανατρέπει δημοκρατικά καθεστώτα.

Στην Ευρώπη, συνέδραμε στην απαλλαγή από τον Ναζισμό, αλλά στηρίζει τους επιγόνους του. Και αφού φύτεψε —με τις μαριονέτες της— έναν πόλεμο στα σύνορά της, συνεργάζεται με αυτόν που τον υπογράφει.

Υπάρχει η Αμερική της επιστήμης, της τεχνολογίας και των ανοιχτών οριζόντων, αλλά και η Αμερική της κοινωνικής βαρβαρότητας, του ανελέητου καπιταλισμού και της άσκησης της πολιτικής με αθλιότητες που απευθύνονται στα κατώτερα αισθήματα των ανθρώπων —με πρακτικές βούρκου.

Αυτή η Αμερική των αντιθέσεων παρήγαγε —μάλλον αναπόφευκτα— το τέρας του Τραμπισμού: ένας κλόουν —αγροίκος, παρανοϊκός και συμφεροντολόγος— των Ρεπουμπλικάνων, αντικατέστησε τους διεφθαρμένους δημοσιοσχεσίτες του Δημοκρατικού Κόμματος και παρέδωσε απροκάλυπτα τη διοίκηση στη βουλιμία των πλούσιων φίλων του και της οικογένειάς του.

Ο Τραμπισμός συνδέεται με τη διολίσθηση των μεθόδων άσκησης της πολιτικής και στην Ελλάδα: η πολιτική διά των ιδεών, από οδηγός κοινωνικής οργάνωσης, κατέπεσε σε φτηνιάρικη συγκρουσιακή ρητορεία και στον κυνισμό αθέμιτου πλουτισμού των λίγων σε βάρος των πολλών.

Καθόλου τυχαίο. Ένας από τους Αμερικανούς γκουρού της «αρνητικής διαφήμισης» —όπως αποκαλείται εύσχημα η φαιά προπαγάνδα του πολιτικού μάρκετινγκ— συμβουλεύει τον Πρωθυπουργό, στην επικράτηση χωρίς κανόνες.

Με το στραπατσάρισμα του MAGA, ο «μαθητής» του Σταν Γκρίνμπεργκ στη νότια πλευρά της Βαλκανικής —τον οποίο ο Τραμπ είχε σε απομόνωση γιατί υποστήριξε τους αντιπάλους του— αναθάρρησε και την έπεσε στον… Μασκ: «Δεν μπορείς να αγοράσεις μια εκλογή, όσο πλούσιος κι αν είσαι».

Δεν είναι αλήθεια. Πλέον οι εκλογές εξαγοράζονται. Οι ισχυροί του χρήματος και των ΜΜΕ ορίζουν τις τύχες των λαών, με τη χειραγώγηση των πολιτικών συστημάτων και τον κοινωνικό «εξανδραποδισμό» που επιβάλλουν.

Όσο και αν ο Μητσοτάκης κάνει τον ανίδεο, και οι πέτρες γνωρίζουν την έφεσή του στις αμοιβαίες διευκολύνσεις, με εγχώριους μιντιακούς και οικονομικούς παράγοντες. Ήτοι, με όσους ο προκάτοχός του —με τον οποίο ισχυρίζεται ότι έχει «καλές προσωπικές σχέσεις»— είχε χαρακτηρίσει «νταβατζήδες που κάνουν κουμάντο στη χώρα».

Οι αποστάσεις από τον τραυματισμένο Τραμπ είναι μάλλον προσχηματικές, όσο δεν αποδοκιμάζει ότι το κόμμα του και η κυβέρνησή του τον πρόβαλαν ως αξιοσέβαστο «ηγέτη του δυτικού κόσμου» —πακέτο με τη «Δημοκρατία» του εγκληματία Νετανιάχου…

Λόγω της νοοτροπίας που καλλιέργησε ο Νεομητσοτακισμός —του οποίου εκπρόσωποι υποκλίνονταν στην αποπεμφθείσα ασύδοτη προσωπική απεσταλμένη του Τραμπ στην Αθήνα— ο Τραμπισμός είναι εδώ.

Εδραιώθηκε με τις δηλώσεις υποταγής στη «μεγάλη σύμμαχο» και πριν από τον Τραμπ, τη συνθηκολόγηση με την πεζοδρομιακή επίθεση του Βανς στις αξίες της Ευρώπης και τη μεταφορά της αντιμεταναστευτικής ψύχωσης στο ελληνικό νομικό σύστημα, από υπουργό που έχει θητεύσει στην τραμπική μισαλλοδοξία της Ακροδεξιάς πριν από τον Τραμπ.

Ο ημιπαράφρων πλανητάρχης θα φύγει από τον Λευκό Οίκο. Αλλά στον ελληνικό δημόσιο βίο, το ζητούμενο είναι να εξοβελιστεί το ύφος και το ήθος του —που προστέθηκε σε προγενέστερες νομοτροπίες υποτέλειας στο αμερικανικό ιμπέριουμ. Από εθελόδουλους, που δεν έχαναν εκδήλωση στον κήπο της αμερικανικής πρεσβείας…

The post Ντόναλντ Τραμπ: Τραμπισμός appeared first on iEidiseis.