Αλέξης Τσίπρας: Άστο

Το 2012 ήταν απλό. Με το 27% μπορούσε να κάνει το κόμμα του ευρωπαϊκή κυβερνώσα δύναμη με επάρκεια —αλλά συνέχισε με τις ιδεοληπτικές «συνιστώσες».

Το 2015 έγινε απλούστερο. Το 36% τον έκανε φυσικό επικεφαλής της Δημοκρατικής Παράταξης, αλλά υιοθέτησε τις κολοκυθοκορφάδες για «πρώτη φορά Αριστερά» —παρά την ανάρμοστη σχέση με τον Καμμένο.

Το 2019 ήταν απλούστατο. Με το 32% είχε την ισχύ να οργανώσει το «ελληνικό Επινέ», αλλά συνέχισε με τα οπισθοδρομικά «βαρίδια», ως μέλλουσα κυβέρνηση.

Η Νέμεσις του 2023 τον οδήγησε σε νέα λάθη: Κασσελάκης, έξωση Κασσελάκη, εγκατάλειψη της Βουλής, απόπειρα διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ με διασυρμό πρώην υπουργών, αυτοχειρία με την «Ιθάκη» και νέο κόμμα —με παράσταση α λα… Ανδρέας Παπανδρέου στην 3η Σεπτέμβρη.

Ο Αλέξης Τσίπρας, εγκλωβισμένος στον κύκλο μιας ετερόκλητης ομάδας και στην ψευδαίσθηση ότι το πολιτικό μάρκετινγκ και οι εγχώριοι μιντιάρχες θα δώσουν «δεύτερη ζωή» στην πολιτική, ηγείται ενός κόμματος που δεν έχει τίποτε αξιοπρόσεκτο, μετά τον ίδιο και τη συμπαθή κυρία Κουφονικολάκου.

Η ιδέα να πάει στο Παρίσι για να εισπνεύσει επαναστατικό αέρα, κατέληξε σε τραγέλαφο. Δεν ξανάγινε: πολιτικός αρχηγός επισκέπτεται μια άλλη χώρα και δεν συναντάται με τον ομόλογο, ομοϊδεάτη του ή ό,τι άλλο είναι ο Μελανσόν. Σαν να ερχόταν στην Αθήνα ο επικεφαλής ομογάλακτου κόμματος και δεν του ζητούσε συνάντηση.

Δικαιολογήθηκε αμήχανα: «Ο σκοπός δεν είναι να συναντήσω τους υποψηφίους της Αριστεράς για τις προεδρικές εκλογές, αλλά τους πρωταγωνιστές αυτού του κινήματος». Οι μάλλον περιθωριακές συναντήσεις του βαφτίσθηκαν «ανταλλαγή ιδεών με παλιούς φίλους και νέους συντρόφους».

Με τον επικεφαλής της συσπειρωτικής «Ανυπότακτης Αριστεράς» αναβίωσε ο μύθος του Αισώπου με την αλεπού και τα σταφύλια. Στο παρελθόν τον είχε καταχερίσει: «Ο Τσίπρας πρόδωσε τον λαό του και καταστρέφει τη χώρα του. Δεν θα γίνω ένας ακόμη… Τσίπρας».

Για τον σημερινό αρχηγό της ΕΛΑΣ, απορία ψάλτου βηξ, όταν ρωτήθηκε από τη Libération σχετικά: «Δεν είναι δική μου δουλειά να παρεμβαίνω στις εσωτερικές πολιτικές διεργασίες της γαλλικής Αριστεράς». Τι τακτ…

Γενικά η Γαλλία δεν του βγαίνει. Τον περασμένο Σεπτέμβριο έλεγε στο περιοδικό Marianne ότι «επηρεάζεται από τις ιδέες οικονομολόγων όπως ο Πικετί και ο Ζούκμαν». Στις αρχές του 2025 θυμήθηκε ότι το 2015 το πρόβλημά του ήταν ότι… «το ΚΚΕ δεν θέλησε ποτέ να συμμετάσχει στην κυβέρνηση» —όπως οι κομμουνιστές στη Γαλλία, την Ισπανία και την Πορτογαλία.

Στη νέα συνέντευξη ο Φάντης συναντάει το ρετσινόλαδο. Παραλληλίζει τη σημερινή γαλλική πραγματικότητα της ακρίβειας με την «ελληνική κρίση της δεκαετίας του 2010», εξισώνει ως «κοινωνική απειλή» τον Μακρόν με τη Λεπέν και την Ακροδεξιά με τον Χίτλερ. Ταυτίζει το παλλαϊκό γαλλικό κίνημα με τον ελληνικό Δεκέμβρη του 2008 —που υπήρξε η πρώτη μεγάλη ήττα του στην εγχώρια πολιτική σκηνή— και τις αντιμνημονιακές κινητοποιήσεις στην Ελλάδα.

Δεν προκύπτει αν τον κάλεσε κάποιος στο τελευταίο συλλαλητήριο των Γάλλων ή αν πήγε αυτοβούλως για να «εκφράσει την αλληλεγγύη του στους νέους, στα συνδικάτα και στον γαλλικό λαό».

Στο βίντεο —με σκηνοθεσία ξεπατικωμένη από τη… Διαμαντοπούλου— που ανάρτησε, αυτοπαρουσιάζεται όπως έκανε με το ταξίδι στην Αμερική, ενώ οι διαδηλωτές περνούν δίπλα του χωρίς να του δίνουν σημασία. Πάντως αντίστοιχες κινητοποιήσεις στην Ελλάδα δεν ζήτησε.

Καμία σχέση με το 2016, όταν η παρουσία του στη γαλλική πρωτεύουσα συγκέντρωσε μιντιακό ενδιαφέρον με τίτλους όπως «Tsipras: Un jour à Paris». Όπως και όταν υποδέχθηκε τον Ολάντ στην Αθήνα —παρέα με τον… Καμμένο— παρότι για την κοινή παρουσία τους στον Άγνωστο Στρατιώτη γράφτηκε: «Επειδή δεν μιλάει γαλλικά, κοίταζε τον ουρανό και τα παπούτσια του».

Κάποιος θα έλεγε: Δεν του ταιριάζει η ατάκα «Εμείς θα έχουμε πάντα το Παρίσι», του Μπόγκαρτ προς τη Μπέργκμαν στη θρυλική Καζαμπλάνκα. Και το συμπέρασμα είναι μελαγχολικό:

— Αλέξη, άστο – δεν το ’χεις πλέον…

The post Αλέξης Τσίπρας: Άστο appeared first on iEidiseis.