Μπενιαμίν Νετανιάχου: Απέχθεια

Άσχημα νέα από το Ισραήλ: πρώτος στις εκλογές, ένας καταζητούμενος από τη διεθνή Δικαιοσύνη για εγκλήματα πολέμου, υπεύθυνος για κτηνώδη μετατροπή ενός πολέμου σε γενοκτονία και κατηγορούμενος για διαφθορά, από τη Δικαιοσύνη της χώρας του.

Για ορισμένους η εκλογική διάσωση του Μπενιαμίν Νετανιάχου παραπέμπει στην παροιμία με το «κακό σκυλί». Αλλά επειδή ο Τραμπισμός δεν έχει αντικαταστήσει τον Κοινοβουλευτισμό -παρά τις προσπάθειες του παράφρονος πλανητάρχη: ό,τι πουν οι ψηφοφόροι.

Συμμαχία ακροδεξιών, που αυτοεπαινούνται ως δολοφόνοι και καθαρμάτων που κυκλοφορούν ντυμένοι υπουργοί, ήθελε ο άγνωστος Ισραηλινός πολίτης, αυτούς έβγαλε. Γούστο του και καπέλο του, ή -με κάποια κακεντρέχεια: χάρισμά του.

Στις χώρες με ελεύθερες -τεχνικά- εκλογές , όποιον διαλέγουν οι λαοί, τους αξίζει… Οι Βραζιλιάνοι τον Λούλα, οι Σέρβοι τους «Φοιτητές», οι Ουκρανοί τον Ζελένσκι, τον Τραμπ οι Αμερικανοί…

Για τη μακροημέρευση του Πούτιν και του Ερντογάν υπάρχουν ελαφρυντικά, λόγω της υπόνοιας ότι κερδίζουν περισσότερο στην καταμέτρηση, παρά στην κάλπη.

Όχι και για τους Γάλλους αν καταλήξουν στη Λεπέν, ή τους Γερμανούς αν πέσουν στον νεοναζισμό.

Καμιά δικαιολογία στην Ελλάδα για όσους μπουν στο παραβάν ως πολίτες και βγουν ως τροφοδότες καλλιεργητές του κοντοκουρεμένου μαγκίτη που εμφανίζεται ως ανώτατο στάδιο της εγκληματικής «Χρυσής Αυγής».

Στο Τελ Αβίβ, πώς ακριβώς θα ξετυλίξουν το κουβάρι της λαϊκής ετυμηγορίας τους, είναι δικό τους θέμα. Έτσι κι αλλιώς -όπως φωνάζουν σπουδαίοι διανοούμενοι και άλλοι Ισραηλινοί με σωφροσύνη- ο Νετανιάχου έχει δυσφημήσει τόσο πολύ αυτόν το λαό, που θα χρειαστεί χρόνια για να αποκατασταθεί.

Σε ό,τι μας αφορά είναι ακατανόητο ότι αυτό που ξεκίνησε, ως διπλωματική προσέγγιση Ελλάδας-Ισραήλ, εξελίχθηκε σε αδελφοποίηση του Μητσοτάκη- Νετανιάχου, οδηγεί σε εξάρτηση την εθνική άμυνα από την ισραηλινή πολεμική βιομηχανία και σε εξωραϊσμό της διείσδυσης στην ελληνική οικονομία και το… κτηματολόγιο – αλλά και διάβρωση πολιτικού συστήματος, αν κριθεί αυτό που άρχισε στην «Αθηναϊκή Λέσχη», πρόσφατα.

Το επιχείρημα ο «εχθρός του εχθρού μου, φίλος μου» είναι προσχηματικό. Η τούρκο-ισραηλινή εχθρότητα, είναι πολύ πρόσφατη και για πολλούς αναλυτές μάλλον με ημερομηνία λήξης. Οπότε το σημερινό «ταίριασμα» Ελλάδας -Ισραήλ, ενέχει δύο κινδύνους.

Πρώτος: Απομακρύνει την ελληνική προσέγγιση με την Τουρκία, ως «εθνική» επιδίωξη της σημερινής κυβέρνησης.

Δεύτερος: Αν υποθέσουμε ότι θα πετύχει κάποτε και τα ελληνοτουρκικά θα διευθετηθούν, η απαγκίστρωση από την «συμμαχία» με το Ισραήλ, -αφού θα έχει εκλείψει ο λόγος- θα είναι τραυματική, ή θα μας ξαναρίξει στην ένταση με την Τουρκία!

Πρόσφατα, στη Βουλή σε έναν από τους συνήθεις διαπληκτισμούς Γεωργιάδη – Κωνσταντοπούλου -με καύσιμο χαρακτηρισμούς «φασίστας» και «προδότης» εκατέρωθεν-ακούσθηκε: «Τα συμφέροντα Ελλάδας και Ισραήλ ταυτίζονται, απολύτως»

Ως υπουργός και αντιπρόεδρος του κυβερνώντος κόμματος, ο Άδωνις δεν λέει τίποτε τυχαία: αυτή είναι η θέση του Πρωθυπουργού. Μόνο που «απολύτως», δεν ταυτίζονται τα ελληνικά συμφέροντα με κανέναν και ποτέ.

Με τον Νετανιάχου μιλούσαν και άλλοι Πρωθυπουργοί. Ο Τσίπρας και ο Παπανδρέου, μάλιστα τον έφεραν στην Ελλάδα. Ο Μητσοτάκης όμως έγινε «κολλητός» και μετέτρεψε τη χώρα σε κολυμβήθρα του Σιλωάμ, δεχόμενος να τον συναντήσει πρόσφατα στον ΟΗΕ – όταν οι άλλοι Ευρωπαίοι τον απέφευγαν ως… χολερικό.

Αν οι απόψεις των κομμάτων, για έναν ξένο πολιτικό που προκαλεί απέχθεια, αναγορεύονται από την κυβέρνηση σε μέτρο του πατριωτισμού τους, οδεύουμε σε νέα αλλαγή κηδεμονίας -μετά τη μεταπολεμική σκάντζα των Άγγλων – Αμερικανών.

The post Μπενιαμίν Νετανιάχου: Απέχθεια appeared first on iEidiseis.